آخر یه روز مهدی(ع) برآت حرم می سازه

                                                            حرم براي تو شه کرم مي سازه

آخر يه روز مهدي برات ضريح مي سازه

                                                    مثل ضريح شش گوشه بهش مي نازه

به کوري عايشه و دشمن حيدر

                                                                 بقيع تو آباد ميشه گل پيمبر

خدا کنه حاجت ما يه روز روا شه

                                                             بقيع خاکتم مثل کرب و بلا شه

آخر يه روز ضريحتو بغل ميگيريم

                                                حسن حسن ميگيم پاي ضريح مي ميريم

آخر برات يه گنبد طلا مي سازيم

                                                          شبيه گنبد امام رضا مي سازيم

پنجره فولاد مي سازيم حاجت مي گيريم

                                                    دخيل مي بنديم که پاي دخيل بميريم

کريم تر از تو به خدا کسي نديده

                                                               خدا تو رو برا خودش ناز آفريده

سقاخونه به پا کنيم با شور و احساس

                                                                سر قبر ام بنين مادر عباس

دانلود کنید با نوای حمید علیمی

اسناد حديث دوات و قلم

داستان از اين قرار است كه در روزهاى پايانى عمر رسول خدا(صلى الله عليه وآله) آن حضرت به جمعى از اصحاب كه به عيادتش رفته بودند، فرمود: «قلم و دواتى برايم حاضر كنيد تا براى شما نامه اى بنويسم كه پس از آن هرگز گمراه نشويد». ولى بعضى از صحابه به مخالفت برخاستند و مانع نوشتن اين نامه شدند!

اين حديث در شش مورد از صحيح بخارى(1) و سه مورد از صحيح مسلم(2) كه هر دو از معتبرترين كتب روائى اهل سنت است، آمده .

بخش نخست اين ماجرا مطابق نقل «مسلم» در كتاب صحيح خود چنين است:

سعيد بن جبير مى گويد: ابن عباس گفته است: «يوم الخميس، و ما يوم الخميس، ثم جعل تسيل دموعه حتى رأيت على خدّيه كأنّها نظام اللّؤلُو. قال: قال رسول الله: «ائتونى بالكتف والدواة ـ او اللوح والدواة ـ اكتب لكم كتاباً لن تضلّوا بعده ابداً; پنج شنبه و چه روز پنجشنبه سختى بود!(3) آنگاه ابن عباس گريست و سيل اشك او را ديدم كه همچون رشته مرواريد بر گونه هايش جارى شد. سپس ادامه داد: رسول خدا فرمود: «براى من كاغذ و قلمى بياوريد تا براى شما نوشته اى بنگارم كه پس از آن هرگز گمراه نشويد...».(4)