باور کن گُلم! من همان زینبم؛ همان زینبی که هر روز، زیر آفتاب نگاه تو گرم می‏شد، همان زینبی که از طنین صدای تو جان می‏گرفت، همان زینبی که روزش را با زیارت تو آغاز می‏کرد و شبش را با چراغ یاد تو به پایان می‏برد.

باور کن همان زینب، همان خواهر، چهل روز است تو را ندیده است. بلند شو برادر گلم! چرا جوابم را نمی‏دهی؟ تو که همیشه به احترام حضورم می‏ایستادی؛ حالا چه شده که حتی جوابم را نمی‏دهی؟

آه، چه توقعی دارد زینب از تو! آخر تو که... .

باشد! حالا که تو نمی‏توانی، من برایت همه چیز را می‏گویم، آن روزِ غمگین کودکی‏مان که یادت هست؟! همان روزِ آتش و در و... آری! می‏دانم؛ حتی حالا هم طاقت شنیدنش را نداری. برایت بگویم؛ کودکان تو آواره بیابان‏های بی‏چراغ شدند؛ یکی دو ستاره، خاموش شد تا صبح.

چه کشیدیم برادر! فقط یاد و ذکر خدا و تو و پدر و مادر و جدمان، قوت دلمان شده بود؛ وگرنه قصه به اینجا نمی‏رسید.

در راه، هر جا که شد، چراغ یاد تو را روشن کردیم.

چه که بر سر آل امیه نیاوردیم؛ کوفه می‏لرزید از طنین صدایمان.

هر اشکمان را بر چله کمان نشانده بودیم و قلب خواب‏آلودگان را نشانه رفته بودیم؛ اما امان از شام! تاریکی شام، بر روشنایی کلام ما پیشی می‏گرفت؛ اما ستاره سه ساله تو، آنجا را هم روشن کرد.

چه بگویم برای تو که از همه چیز باخبری؟! در این چهل روز، یک لحظه نوازش صدای تو، گوشم را تنها نگذاشت.

هر چه را باید می‏گفتم، به زبانم جاری می‏شد. همیشه گرمای دستان حمایتت را روی شانه‏هایم حس می‏کردم. یک آن، خودم را بی‏تو ندیدم؛ اما چه کنم که تو خواسته بودی هر لحظه نبودنت را به یاد دیگران بیندازم و بیدارشان کنم.

هر چه بود این چهل روز گذشت و من دوباره به دیدار تو آمدم.

حالا نمی‏خواهی برای دیدن خواهرت، از جای برخیزی؟

با کاروان بی‏رقیه(س)

باز دلم خون شد و چشمم گریست

آنکه درین روز چون من نیست کیست؟

بــاز دگــر بــاره رســیــد اربــعــیــن

جـــوش زنــد خـون حـسـیـن از زمـیــن

غـرق تـلاطـم شـده بـحـر مـحـیــط

یــک سـره درد اسـت بـسـاط بـَسـیـط

شـد چـهـلـم روز عــزای حـسـیــن

جــان جــهــان بـــاد فـــدای حــسـیــن

یادبود اربعین تنها منحصر به مسلمانان نیست، بلکه غیر مسلمانان نیز تا چهل روز بعد از وفات نزدیکان خود، به عزای آنها توجّه می کنند، و در روز چهلم نزدیکان و دوستان و خانوده اش بر سر قبرش حاضر می شوند و مراسم عزا برگزار می کنند، مسیحیان نیز به همین طریقه مراسم عزای چهلم وفات شخص خود را با اجتماع در کلیسا برگزار می کنند و این اعمال را در نیم سال وفات شخص و یکسال تمام نیز انجام می دهند.

همچنین یهودیان؛ عزای شخص وفات یافته را پس از سی روز و نه ماه و یکسال کامل برگزار می کنند. 

همه این اعمال به عنوان یادبود و ستودن خوبیها و اعمال نیک شخص وفات یافته است.

با این تفاصیل، حال چگونه می توان نسبت به یادبود اربعین یکی از عزیزترین بندگان خدا - ثار ا... - امام حسین (علیه السلام) و شهدای کربلا بی تفاوت بود؟

امام باقر (علیه السلام) می فرمایند: همانا آسمان چهل صبح بر حسین (علیه السلام) گریست و به رنگ سرخ طلوع و غروب می کرد.

امام جعفر صادق (علیه السلام) نیز می فرمایند: همانا آسمان چهل صبح خون گریست، و زمین چهل صبح گریست، و خورشید چهل صبح با کسوف و به رنگ سرخ گریست... و فرشتگان نیز چهل صبح بر او (امام حسین) گریستند.

از آنجا که مصائب امام حسین (علیه السلام) از حدّ تصور انسان بیرون است، به هیچ وجه نمی توان حق این مصیبت را ادا کرد و به همین خاطر است که این سنّت شریف (عزاداری) نباید متوقف شود و پایبندی به زیارت امام حسین (علیه السلام) نیز از جانب خاندان پاک وی زمینه ای را فراهم نموده،‌ تا فاجعه عاشورا و درسهای عظیم آن به باد فراموشی سپرده نشود.

علاّمه مجلسی در مناقب به نقل از شریف مرتضی می گوید: سر امام حسین (علیه السلام) در اربعین، از شام به کربلا برگردانده شد و به بدنش ملحق گردید.

در روایتی از امام حسن عسکری (علیه السلام) است که: از علامات مؤمن، خواندن زیارت اربعین است.

و در روایتی، صفوان بن مهران می گوید: مولایم امام صادق (علیه السلام) به من فرمود: زیارت اربعین را به هنگام بالا آمدن روز بخوان.

این علامت مؤمنی است که تسلیم اوامر خدای تعالی در پیروی از اولیایش می باشد، و در دوستی و مودّت با آنها پایبند است، خدایی که به پیامبرش فرمود: (قل لا أسئلکم من أجر إلاّ المودّة فی القربی)و امام حسین (علیه السلام) از نزدیکترین کسان رسول الله (صلّی الله علیه و آله و سلم) و از مصادیق آیه مودّت است. اربعین، زنده نگه داشتن یاد او و همدردی با او، همراه با پیروی و اظهار عطوفت روحی و قلبی بر ماجرای کربلای اوست.

به نقل از سایت گروه فرهنگی امیدواران  http://www.omidvaran.org

حضرت آيت الله مکارم شيرازي از حضور باشکوه مردم در راهپيمايي 22 بهمن قدرداني کرد و نسبت به سکوت وزارت امور خارجه و رسانه ملي در برابر فاجعه پاراچنار پاکستان به شدت انتفاد كرد.

 به گزارش «سلام شیعه» به نقل از رسا، وی در بخش ديگري از سخنان خود به فاجعه انساني در پاراچنار پاکستان اشاره کرد و اظهار داشت: اخيرا حوادثي در اين کشور رخ داده و نسل کشي انساني ديگري در اين کشور به راه افتاده است، ولي مسؤولان پاکستان در برابر اين نسل کشي سکوت کرده‌اند.

 حضرت آيت الله مکارم شيرازي تصريح کرد: بر اساس اخبار موثق حدود ده ماه است طالبان، القاعده و وهابيان اين منطقه را محاصره مواد غذايي و دارويي کرده‌اند و از ورود هرگونه کمک‌هاي انساني ممانعت مي‌کنند.

 وي با بيان اين که مردم پاراچنار پاکستان، شيعياني شجاع هستند، اظهار داشت: تاکنون ششصد نفر از اين شيعيان را سر بريده‌اند و همچنين دست کودکان و افراد بي گناه را قطع كرده‌اند، ولي دولت پاکستان در برابر چنين جنايتي سکوت کرده و به تماشاي آن پرداخته است.

 اين مدرس خارج فقه حوزه علميه قم افزود: امروز وهابيان و القاعده در پاکستان همچون صهيونيست‌ها در غزه، نسل کشي ديگري به راه انداخته‌‌اند؛ ولي هرگز اخبار آن منتشر نمي‌شود و حتي رسانه ملي در اين‌باره سکوت کرده است.

 وي تاکيد کرد: چرا وزارت امور خارجه اقدامي در اين‌باره انجام نمي‌دهد و در محافل بين‌المللي فرياد نمي‌زند تا مانع از نسل کشي در اين کشور شود؟

 حضرت آيت الله مکارم شيرازي ادامه داد: بايد همچنان که براي غزه سينه چاک کرديم براي انسان‌هاي بي‌دفاع در اين سرزمين به ميدان بياييم و همان دفاع را داشته باشيم و به فرياد مظلومان بشتابيم و نگذاريم نسل کشي، بيش از اين در اين منطقه ادامه يابد.

وي با بيان اين که ممکن است وزارت امور خارجه و رسانه ملي به دليل ايام دهه فجر در اين موضوع سکوت کرده اند، اظهار داشت: هرگز اين بهانه دليل بر سکوت رسانه ملي و وزارت امور خارجه نمي‌شود.