أمیرالمؤمنین‌ علیه‌ السلام‌ را کشتند، خبر شهادت‌ آن‌ حضرت‌ منتشر شد؛ هر کس‌ با آن‌ حضرت‌ ربط‌ داشت‌ در ماتم‌ نشست‌ و در سوگ‌ آن‌ امام‌ راستین‌ از دیده‌ اشک‌ ریخت‌ و دلش‌ سوخت‌. افرادی‌ هم‌ خوشحال‌ شدند و از این‌ خبر اسفبار اظهار مسرت‌ و شادی‌ کردند. چون‌ خبر شهادت‌ آن‌ حضرت‌ را برای‌ معاویه‌ بردند گفت‌: إن الاْ سَدَ الذی‌ کانَ یَفْتَرِشُ ذِراعَیْهِ فی‌ الْحَرْبِ قَدْ قَضَی‌ نَحْبَهُ. «آن‌ شیر بیشة‌ کارزار که‌ در میدان‌ نبرد دو ذراع‌ خود را می‌گشود و صحنة‌ جنگ‌ را قبضه‌ می‌نمود، اجلش‌ در رسید و مدتش‌ سپری‌ شد.» و پس‌ از آن‌ این‌ شعر را بیان‌ کرد: قُلْ لِلاْ رانِبِ تَرْعَی‌ أیْنَما سَرَحَتْ*** وَ لِلظبآءِ بِلا خَوفٍ وَ لا وَجَلِ «به‌ خرگوش‌ها و آهوها بگو هرجا میخواهند بچرند که‌ دیگر برای‌ آنها هیچ‌ خوف‌ و ترس‌ نیست‌.» خبر رحلت‌ وصی رسول‌ الله‌ به‌ مدینه طیبه‌ رسید، تمام‌ خانه‌ها را غم‌ و اندوه‌ فرا گرفت‌، اما ببینید عایشه‌ چه‌ میگوید؛ چون‌ این‌ خبر به‌ او رسید سجدة‌ شکر بجای‌ آورد و پس‌ از آن‌ بدین‌ شعر متمثل‌ شد: فَألْقَتْ عَصاها وَ اسْتَقَر بِها النوَی‌ کَما قَر عَیْنًا بِالاْ ء یابِ الْمُسافِرُ. «عصای‌ خود را انداخت‌ و در آنجا اقامت‌ کرد، و چنان‌ چشم‌ را تازه‌ و روشن‌ ساخت‌ همچنان‌ که‌ مسافر به‌ سبب‌ بازگشت‌ خود از سفر چشم‌ اهل‌ خانه‌ را تازه‌ و روشن‌ می‌سازد.»